Nakabibinging Katahimikan

Simula ng pumasok ako kahapon, nababalot ng katahimikan ang aming opisina, hindi tulad ng dati na kahit ordinaryong araw lang ay maririnig mo ang tawanan, asaran, sigawan atbp. Marahil bawat isa ay apektado sa pakakawala ng isang kaopisina na naging malapit na rin sa mga aming puso. Nakakapanghinayang hindi dahil madadagdagan ang tatanggapin namin tawag kungdi nakakapanghinayang ang nabuong pagkakaibigan sa apat na sulok ng aming opinsina.

Marami na ang naunang nagpaalam, ang iba biglaan, ang iba naman inaasahan na, sabi nga nila walang permanente sa mundo kailangan lang nating tanggapin kahit medyo masakit.

Naalala ko tuloy noong andoon pa kami sa Tycoon Building, doon nagagawa namin ang gusto namin tulad ng magkainan, magtext, maglaro, lumakad-lakad sa station basta wag lang aabuso at makakasagabal sa iba. Yung mga bossing namin mababait, kaya naman ramdam mo na importante ka sa kompanya, ramdam mo na hindi ka nila pababayaan kaya naman nakuha nila ang respeto ko. Maliit lng ang opisinang yun pero sobrang nagbond kami ng mga kaopisina ko, nabuo ang pagkakaibigang walang kapares kahit na iba-iba kami ng gusto at trip sa buhay.

Saanman ako dalhin ng aking mga paa, ang mga alaalang ito ang babaunin at isa sa gagawing inspirasyon sa anumang tatahaking landas...